چرا انسان مجبورزندگی رو با تمام سختی هاوبدبختیهاوجدائیهاتحمل کنه...

چرا انسان باید تن به زندگی بده که در آن جز ناامیدی چیزی نیست...

چرا انسان باید یک همدرد تاریکی اتاق را تحمل کند نمی دانم چرا باید زندگی را بدون تو تحمل کنم نمی دانم دست تقدیرمرا به  کدامین سوی این دنیای فانی خواهد کشاند ولی این را خوب می دانم تاوقتی اسیر این انسانهای پست هستیم سرنوشت مرا حتی به آن سوی ناریکی می کشاند.نمی دانم چرا چرا باید جای خالیت را تحمل کنم اگر می توانستم تو را زبان مخاطب قرار بدهم می گفتم دلم برایت تنگ شده. ولی افسوس که چشمان همشه دلسئزت از من فرسنگها دور است نمی دانم کگدام نا مهربان مرا از تو جرا کرده ولی همیشه به یاد تو زنده هستم دلم برای چشمان مهربان‌.قلب پاک.لبا پر از خنده ات تنگ شده.دلم برای حرفهایت.نصیحت هایت تنگ شده واز همین جا فیاد می زنم دوستت دارم......

          تقدیم به عزیز ترین و زیبا ترین کسم و تنها دلیل برا زندگی کردنم

                     یا حق....

     چقدر سخته توی چشمای کسی نگاه کنی که تمام مهرت رو ازت دزدیده و بجاش یه زخم همیشگی به قلب تو هدیه داده . و تو بجای اینکه لبریز از کینه و نفرت باشی ، حس کنی که هنوز هم دوستش داری . چقدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به دیواری  تکیه بدی که یه بار زیر آوار غرورش همه ی وجودت له شده . چقدر سخته تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچ چیز جز سلام نتونی بگی ...

    چقدر سخته گل آرزوتو ، توی باغ دیگه ای ببینی و هزار بار توی خودت بشکنی و آروم زیر لب بگی : گل من باغچه ی نو مبارک . . .

گفت : من نیستم.

پرسیدم :چرا ؟

گفت:برای اینکه اشتباه زندگی را اشتباها زیسته ام

می خواستم بپرسم که منظورت چیست؟!!

اما دیگر دیر شده بود

درست به هنگامیکه او می گفت : " اشتباه زندگی را اشتباها زیسته ام"

....

من به خاطر اشتباه نمودن خود می گریستم...

              دیوانه بمانید ,
اما همانند عاقلان رفتار کنید....

اگر گاهي ندانسته به احساس تو خنديدم و يا از روي خودخواهي فقط خود 

را قشنگ ديدم اگر از دست من در خلوت خود گريه مي كردي اگر بد كردم و هرگز

 به روي خود نياوردم اگر تو مهربان بودي و من نامهربان بودم براي ديگران بهار و براي

 تو خزان بودم اگر تو با تحمل گله از خودخواهي ام كردي اگر زجري كشيدي تو گاهي از زبان من

 اگر رنجيده خاطر گشتي از لحن بيان من

گناهم را ببخش     .....                                 

انقدر بی تابم که تاب نوشتن هم ندارم....

 بی خانمان و سر گردانم

 به کجا رو کنم؟

 از هر در مرا رانده اند

 اگر تو هم به رویم در ببندی

 به کجا رو کنم؟

              خدایا!

 قلبم وحشت زده است

 به کجا رو کنم؟

 سعادتمند ند انان که در حضور تو زندگی می کنند

 با تو سخن می گویند و با تو می مانند.

 با خاکساری در در گاهت می نشینم

 که تو تنها امیدم هستی.

                                  کمی هم صحبت یک یاس باشیم

اگر صد بار قلبی را شکستیم

                                   بیا یک بار با احساس باشیم

با نگاهت قلبمو ازم گرفتی اینم بمونه...با غرورت منو دست کم گرفتی ....اینم بمونه...یا حق

چقدر سخته وقتی تنها دارایی آدم ...

امیدش باشه .

و چقدر سخت تره که بخوان همین داراییش رو هم ازش بگیرن .....

تا وقتي كه تو هستي، تا لحظه اي كه ياد تو در خاطر من جاريست!
تا زماني كه دستهاي گرمت همراه دستاي خسته اي منه!
تا وقتي كه نگاهت تنها پناهگاه و تكيه گاه نگاه سرگردان منه!
تا زماني كه تو همسفر جاده زندگي من هستي!
تا وقتي كه شونه هاي تو امن ترين جاي دنياست براي من!
من زنده هستم! براي زندگي كردن با تو........

حیرت زده ام ، تشنه ی یک جرعه جوابم......التماس دعا

چی میشد اگه دروغ تو لحظه های ما جا نداشت...چی می شد اگه دورنگی دیگه معنا نداشت...کاش میشد ...واسه هوس رفاقتها رو نفروخت..کاش میشد صداقتو رو تن آینه دوخت..چرا ما آدمها گاهی وقتها بد میشیم...؟ واسه راه همدیگه خواسته نا خواسته سد میشیم؟ جای مرحم واسه زخم عاشقها نمک میشیم؟ هر کی با ما صادقه با هاش پر از کلک میشیم؟ کاش شبیه سنگها نبودی..کاش میدونستی بی تکیه گاه تر ازشقایقم...کاش امشب که همه خندانم فرض میکنند تنهایی با تو بگریم...کاش..میدونستی تنهایی من به حدی هست که باغچه خونه رو هم آزار میده...راستی ...میدونی..تنهایی بهتر از گدایی عشقه؟؟؟؟

حرف آخر:اگه داشتنت تا قیامت نباشه قسمت ..چشم به راهت میمونم با دلی پرازصداقت..یا حق

هزاران بار قسم خوردم که نامت را به زبان نیاورم ولی چه کنم که آن قسم هم به نام تو بوده...

من از تجربه های تلخ آموختم که هیچ شاخه ای از هیچ ساقه ای جدا نیست و هیچ ساقه ای  از هیچ برگی راضی نیست...برگ از درخت دلخوره پاییز بهانه ای بیش نیست...پرنده همیشه بر درخت ثابت نیست...اما تو بی حاصل به خاک ایمان آوردی؟...میشه مثل یه قطره اشک منو از چشمهات بندازی...ولی من نمی تونم جلوی اشکم رو که از رفتن تو سرازیر شده بگیرم...ببین ..من یه دل دارم که کارش منت کشیدنه....تو مقصر نیستی خودم خواستم کنار آرزوهات اردو بزنم...

        فرق تقدیرو جنون رو هیچ کس به ما نگفته....

        بزار اتفاق آخر واسه جفتمون بیافته....               التماس دعا

چی کردی واسه من تو غیر آزار

چی گذاشتی از خودت تو غیرحرفات

منو عاشق ندونستی امامن واست می مردم

منو از خودت بریدی بعد میگی که نامیدی

تو منو کشتی و رفتی بعد میگی هواتو داشتم

تو منو چیزی ندادی غیر آه و غم و غصه

تو با من یکی نبودی تو ازم خیلیه دوری

تو ازم دریغ می کردی تکیه گاه بودنم رو

تو ازم چیز ی نذاشتی جز یه تن خسته

تو همش فکر فراری فرار از منو سکوتم

فرار از این همه دردی که تو گذاشتی تو وجودم

تو همش تو فکر اینی که یه روز منو به بینی

که چه جور بی تو نشستم میریزم اشکهای خسته ام

بـا تـو آغــاز مـي کـنـم خـوب مـن بـه نــام تـو                                                    
                             مـي نـو يــسـم قــصــه اي تــازه از الهـام تـو

اي شروع دلـپــذيـر مثل خورشـيد بي نـظـيـر                                                        
                           به تو تـقـديـم مي کنـم عشـقو از مـن بـپـذير

اي قــشــنـگ تـرين بـهانه واسـه گفتن ترانه                                                       
                         مـن يـه عـشـق جاودانه به تو تقديم مي کنم

 در اين غربت شـبـانـه با صــداقـت عاشـقـانه                                                        
                            قلـبـمـو بـا ايـن تـرانـه به تـو تقديـم مي کـنم

 
اي طـلـوع مـــاندگار گـل هـمــيـشــه بــهــار                                                         
                            به تو تقديم مي کنم هر چه هست در روزگار

گفتـه ها ناگفـته هـا هـر چـه هست در باورم                                                        
                         بـه تــو تــقــديــم مـي کــــنـم آرزوي آخــرم

اي قــشــنـگ تـرين بـهانه واسـه گفتن ترانه                                                      
                      مـن يـه عـشـق جاودانه به تو تقديم مي کنم

در اين غربت شـبـانـه با صــداقـت عاشـقـانه                                                   
                      قلـبـمـو بـا ايـن تـرانـه به تـو تقديـم مي کـنم

                                                         غم را دوست دارم چون بهار دل است

اشک را دوست دارم چون گواه دل است

                                                       دل را دوست دارم چون جایگا ه تنهایم است

وتنهایم را دوست دارم بی آنکه بدانم برای چه؟؟...

 تنهائیم  تنهائیم

        فریاد

افسانه عشق و جنون ٫ رفته ز خاطر تاکنون
آن تک سوار قصه ها ٫ با اسب خود شد واژگون

بس عهدها بشکسته شد ٫ ديگر خدا هم خسته شد
در کارزار زندگی ٫ بازوی مردان بسته شد

ای چرخ افسونت چه شد؟
الوند و سيحونت چه شد؟
بر تنب كوچك تا ارس٫
کاوه فريدونت چه شد؟

صفرا طلايه دار كو؟
آن نقطه پرگار كو؟
در شهر آزادي ،دري،
بر قامت ديوار كو؟

شهنامه خاني دير شد ٫ سيمرغ در زنجير شد
آرش، كماندار زمان ٫ آماج زخم تير شد

فريادها بر باد شد ٫ فرياد زير آب شد
ارابه‌ء سردار عشق ٫ افسانه اي در خواب شد

من

پیدایپنهانم                                                    

عاشق گریانم

بی کس و تنهایم    

خسته و نالانم

بی تو مگه میشه

مجنون عاشق بود

مجنون این قصه

با لیلی عاشق بود

خارو پریشانم

خاک گریزانم

دلگیرو دلخسته

وای خداجون بسه

عشقم به باد رفته

این عاشقی سخته

زخمی ترین عاشق

این رمز تنهاییست

زانو بزن ای دل

این رسم رسواییست

بی تو شوم رسوا

بی تو شوم بی کس

بی تو نمیخواهم

بی تو میشم هیچکس

بنام کاتب کتیبه عشق

گفتی که مرا دوست نداری گله ای نيست

بين من و عشق تو ولی فاصله ای نيست

گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن

گفتی که نه بايد بروم حوصله ای نيست

گفتی که کمی فکر خودم باشم و ان وقت

 به جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نيست

رفتی تو خدا پشت و پناهت به سلامت 

بگذار بسوزد دل من مسئله ای نيست

سوالی از عاشقها

اگر زندگی است مرگ برای چه؟

   اگر دوستی است تنفر برای چه؟

      اگر عشق است جدایی برای چه؟

           اگر تو نباشی من برای چه؟

در زدم او گفت جانم کیستی؟

                         گفتمش تو عاشق من نیستی

گفت نه اما ببینم تا به کی

                         پشت این در منتظر می ایستی