چقدر سخته توی چشمای کسی نگاه کنی که تمام مهرت رو ازت دزدیده و بجاش یه زخم همیشگی به قلب تو هدیه داده . و تو بجای اینکه لبریز از کینه و نفرت باشی ، حس کنی که هنوز هم دوستش داری . چقدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به دیواری  تکیه بدی که یه بار زیر آوار غرورش همه ی وجودت له شده . چقدر سخته تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچ چیز جز سلام نتونی بگی ...

    چقدر سخته گل آرزوتو ، توی باغ دیگه ای ببینی و هزار بار توی خودت بشکنی و آروم زیر لب بگی : گل من باغچه ی نو مبارک . . .

گفت : من نیستم.

پرسیدم :چرا ؟

گفت:برای اینکه اشتباه زندگی را اشتباها زیسته ام

می خواستم بپرسم که منظورت چیست؟!!

اما دیگر دیر شده بود

درست به هنگامیکه او می گفت : " اشتباه زندگی را اشتباها زیسته ام"

....

من به خاطر اشتباه نمودن خود می گریستم...

              دیوانه بمانید ,
اما همانند عاقلان رفتار کنید....